Wie ben ik?

  • Mijn naam is Marie-Claire van der Bruggen en ik ben 40 jaar.
    Ik ben getrouwd en moeder van twee geweldige zonen, Koen en Tom.



    Als kind was ik me al bewust van een wereld die anderen niet konden waarnemen en waarin ik me heel erg op mijn gemak voelde. Hier op Aarde voelde ik me niet echt thuis en had vaak een vreemd soort van heimwee naar iets wat ik niet goed kon verwoorden. Na een lange zoektocht en met behulp van mijn lieve gids Charion, heb ik uiteindelijk antwoord gevonden op veel van mijn vragen.

    Ik heb hierover inmiddels twee boeken geschreven:

    Het sprookje van de dood.

    De dag waarop mijn vader een Engel werd.

    Met deze boeken hoop ik mensen te mogen inspireren om zich ook weer te gaan herinneren wie ze werkelijk zijn en waar ze eigenlijk vandaan komen en dat ze meer zijn dan alleen maar een lichaam. Ik vind het vooral heel belangrijk om bij zoveel mogelijk mensen angst rondom de dood proberen weg te nemen. Ik heb een tweejarige opleiding gevolgd voor stervensbegeleiding en verschillende mensen mogen helpen met de oversteek naar Huis. Ook geef ik met veel plezier door heel het land lezingen en workshops


    ******************************************

    NA DE DOOD......

    Er waren eens tweelingbroers in de moederschoot. De weken vergingen en naarmate de broers groeiden, nam ook hun vreugde toe. De tweelingbroers begonnen hun 'wereld' te ontdekken. Toen ze de navelstreng ontdekten, die hen met hun moeder verbond en hen voedde, zongen ze het uit van vreugde en ze zeiden tot elkaar: 'Hoe groot moet de liefde van onze moeder zijn, dat ze haar eigen leven met ons deelt!' De weken vlogen voorbij. Na enkele maanden ontdekten ze dat ze toch flink veranderd waren. 'Wat zal er met ons gebeuren?' vroeg de ene. 'Het betekent' zei de andere 'dat we in deze wereld niet kunnen blijven.' 'Maar ik wil hier niet weg.' zei de ene, 'Ik wil hier voor altijd blijven.' De ander zei: 'Misschien is er wel een leven na de geboorte.' 'Hoe kan dat nu? We zullen onze navelstreng verliezen en dan zullen we sterven. Bovendien hebben anderen vóór ons deze moederschoot verlaten en niemand van hen is ooit teruggekomen om te zeggen dat er een leven is na de geboorte.' De ene zei: 'Maar er moet toch een moeder bestaan, hoe zouden wij anders in leven blijven?' 'Heb jij onze moeder al eens gezien?' vroeg de andere. 'Waarschijnlijk leeft ze alleen maar in onze verbeelding.' Zo waren de laatste dagen in de moederschoot, zo vlak voor de geboorte, vervuld van angst. Tenslotte kwam het moment van de geboorte. Toen de tweeling hun 'wereld' verliet, openden ze hun ogen en zij huilden. Want wat ze zagen, overtrof hun stoutste dromen.....!!

    ******************************************

    NOOIT ALLEEN......

    Je loopt op het strand en kijkt achterom. Je ziet jouw spoor in het zand staan, maar kijk, daarnaast loopt nog een spoor En je kijkt naast je, het is je gids die naast je loopt. Twee sporen in het zand, je gids en jij. 'Als je achterom kijkt,' zegt je gids, 'dan kun je door het spoor heen je leven zien. Kijk maar, kijk eens of je er iets van hebt geleerd.' Je kijkt achterom en ziet tijden van plezier, geluk en harmonie. En daardoor heen zie je twee sporen, die van je gids en die van jou. Hij was altijd bij je. Maar ook zie je tijden van narigheid, ongeluk en depressiviteit. Maar tot je verwondering loopt daardoor maar een spoor. 'Waarom in GODS naam,' vraag jij je gids, 'vertel me, waarom heb je me juist in die moeilijke tijden alleen gelaten?' En hij antwoordt: 'Alleen gelaten, jou alleen gelaten? In die moeilijke tijden heb ik je juist gedragen!'



    ******************************************
web-log.nl, powered by TypePad

15 november 2006

18 maart 2006